Sęk w tym, że piszę za potrzebami matczynymi, albo i potrzebami w ogóle.

Jedna: szukamy noclegu w Lublinie. Od dziś i od piątku do bodaj niedzieli. Szczegóły u Paraboli.

Dwa: Pomagamy Paraboli w przeprowadzce. Potrzebne ręce do pracy jutro w czwartek i w piątek. Ku rozgrzaniu atmosfery ponosimy meble i inniejsze stworzenia trójwymiarowe.

Kto ma ręce, niech pomoże!
A ja korzystając z okazji, że mogę się legalnie włamać na cudze konto układam limeryk:

Dzisiaj wyjątkowo czule
Kroję nożem trzy cebule.

ahoj!

pewnie czujecie się jak wtedy, gdy umierala niewolnica Izaura

albo gdy superman zostal zmiazdzony kryptonitem

albo kiedy sweter, ktorego nie znosiliscie, zniszczyl sie  w praniu, i mama nie kazala wam go więcej wkladać…

no to co

przygotowani

na szok?

dogadaliśmy się.

on bierze obrazek z dziewczyną wyspiańskiego, który mial uczulenie na farby olejne (a kto nie mial?)

ja biorę zbalkonowy aloes i zzapiecne lustro.

nie wracajmy do tego.

[kondolencje przyjmujemy wylącznie na blogu.]

a tu wycinek z wczorajszej rozmowy mojej z nim:

M: nie możemy pracować razem, bo za bardzo nas pochłaniają nieistotne bzdury.

P: Uważam, że to nieprawda.

M: Prawda.

P: nie.

M: tak.

nie.

tak.

nie. tak. nie. tak. (…)

M: a co tak?

P: nie pamiętam.

ps. uwaga. zadawanie pytań może powodować odpowiedzi.

Kot przyszedl sam i sie rozsiadl, i nazwal się Maurycy.

z tym sie nie dyskutuje, tak jak nie klóci się z czowiekiem, który zakada rękę na ręke, pochyla glowę, i mówi:

chcę śpiewać dżez.

albo

będę jeżdzić konno.

no więc nie klócę się z Maurycym.

wieczorem tylko drapie w drzwi, kiedy juz udaję, że śpię, wtedy sąsiedzi najgośniej tupią, no i kot.

i już wiem, kto chodzi po mieszkaniu,

a mięso trzeba zjadać od razu,

bo przecież lodówka stoi za daleko od gniazdka.

a nie dla kota schab.

czy ktoś to w ogóle czyta?

nigdy nie rozumialam, po co ludzie czytają blogi.

lema poczytajcie.

kunderę.

albo archipelag gulag po hiszpańsku, jeśli macie aż tak dużo czasu.

a kisiel cytrynowy można zrobić z cytryny.

skrobia to tylko zapychacz,

a cukier zabija smak,

więc przy trzeciej wersji ograniczylam się do wody i cytryny.

postanowienie nowowroczne:

pisać dużo i nierzeczowo.

spać dlugo i bez snów.

mówić malo.

ludzie się do rodziców rozjechali,

i mapedy,

gaz się skończył,

i czekolada do picia i miód.

przerwa od gorączek całorocznych na gorączkę wigilijnej nocy,

dzięki Wam swoją drogą za

- folki

- szukanie z Wami chaty

- cudną wigilię złoto zieloną

- kupowanie choinki

- wołowiny

- mycie podłog

- rozmowy do rana

za bycie

skończył się czas remontowy (nie, dalej nie ma ciepłej wody)

a zaczął się czas siedliszcza.

wyobraziłam sobie, że mamy kota.

Maped – mamy kota.

mamy też kiełki które rosną i piec który mruczy.

ale skoro mam pisać w imionach naszych…

mam prośbę kolejną – kolekcjonersko – schizofreniczną

o popsute i zbędne resztki abażurów i t p

o wszelkiej maści szkło ceramikę i kafelki i lustra i szyby (rozmiar kolor i stan nie gra roli)

jak wam się coś stłucze, przynieście

czeka Was 77 lat szczęścia

a ja

póki mgła

ruszam na wylot

do siedliszcza:)

spałam na piecu, jadłam czerwone mięso

i mnóstwo papek o konsystencji Rainbow

dobrze, bo podobno moje nieprzytomne wejrzenie

nie zdolało niczego zmienic

- nasi tysięczni goście wciąż mówią

że lublin piękny.

nasze tysięczne lublin mówią

że gości piękni

wierzę im na słowo

pozdrawiam oba

rzecz dzieje się w sezonie jesienno – zimowym, co skłania tym bardziej ku ćwiczeniom medytacyjnym

refleksji  nad przemijaniem

memento mori

liście spadające gwiazdy

przedwczoraj

widać potrzebne było

bo nawet ulubiona koszula, zeszyt z Wszystkim, szklana kulka.

(klucze do mieszkania, paszport, podaj dalej)

mam tylko jedno pytanie -

- czy musieliście mieszać do tego

dziesięć kilo zupełnie nie mojej materii,

jakby wszystkiego co moje

było już za mało?

Jak pewnie wiesz, Lublin stara się zostać Europejską Stolicą Kultury. ESK to też promowanie oddolnych inicjatyw i tworzenie społeczeństwa obywatelskiego… Nieważne. Jest pretekst,  by coś zrobić. Wmieszaliśmy się w to sami, czy też zostaliśmy wmieszani – na jedno wychodzi.

Zobowiązaliśmy się ogarnąć

• Maped: Plac Rybny (alias Gnojny), z całym inwentarzem. No i wiadomo, street art.
• Parabola: wszystko to, co się dzieje z dzieciakami w tym mieście, i to, co może się zdarzyć.

Trochę pomysłów i planów już mamy, współpracujemy z różnymi, ekhm, instytucjami, ale głupio tak, koniec końców, zaczynać bez starych dobrych ziomów… Spotykamy się więc u nas w domu, znajdując w tym także pretekst by móc ujrzeć – czasem po wiekach – Wasze twarze. A przy okazji – mamy okazję raz jeszcze zwojować świat.

staraliśmy się wysłać maile, ale jak ja (parabola) się za to wezmę, to nawet maile się robią offline.

dziś. o 20. w naszym Domu. przybądźcie, trzymajcie kciuki, zasilajcie nas telepatycznie.

Czekamy.

Parabola&Maped

poszukiwani:
pralka w Krakowie
biurko w Warszawie
dywan 4×5 m i płatny morderca w lublinie – pełna dyskrecja

Czym jesteśmy bez kontaktu z papierem? Bez rzeczywistości? Oczywiście, papier nie jest rzeczywistością. Rzeczywistość jest poza papierem, jeszcze dalej. Ale kto ją pamięta? Ja staram się zapomnieć.Nie dlatego, że mnie przerasta.Chociaż to też.I nie dla tego, żebym znalazła łatwiejszą, inną.

Ja jej po prostu nie lubię.

Nigdy jej nie lubiłam.

Na swoje szczęście, potrafię lubić rzeczy. Proste rzeczy. Nie tylko książki i pocztówki, ale chleb. Dobry chleb, jaki piecze moja mama. Dobry list. Dobrą brzozową miotłę. Jest trochę anarachaizmu w tych moich typach, w ich jasnych plamach materii. Ale to nie jest sentymentalizm.

Wiecie, jest taka definicja pracy. Niestety. Trochę poetycka.

Czas, który przechodzi w ciało.

Czas, który przechodzi w ciało.

Czas, który przechodzi w ciało.

Piszę licencjat, beznadziejnie i uparcie piszę. Skutkuje to tym, że nie mogę domalować sufitu w kuchni. Że nie pracuję. Gubię wątki. Nie ma mnie dla ludzi.

Ale nie ma innego sposobu na napisanie licencjatu, nie ma innego sposobu na przeniesienie siebie poza ten czas i przestrzeń, niż ucieczka. Konsekwentna i nie licząca się z konsekwencjami.

Ucieczka.

To, co trzyma, jak fastryga, na powierzchni – to węgiel, co go trzeba dołożyć do pieca.

To ciepła woda w misce, żeby się umyć.

To obiad ciepły, albo i sen o obiedzie.

To właśnie jest rzeczywistość. To, i niewiele więcej*.

Resztę już wolno nam sobie samym opowiedzieć. I czy zmyślić? Co zmyślić?  wszystko jest.

*to, i jeszcze (mimo wszystko, przebijając się na powierzchnię, na złe i dobre, i złe, na przekór logice, na złość entropii i ekonomii, i zasadzie wyłączonego środka) ludzie.